Charakter wpisu do księgi wieczystej przy wyodrębnianiu lokalu

Jak wiadomo zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o własności lokali do powstania odrębnej własności lokalu niezbędny jest wpis w księdze wieczystej. Istnieje wiele wątpliwości jaki charakter ma przedmiotowy wpis do księgi wieczystej – deklaratoryjny (potwierdzający istniejące prawa i obowiązki jego adresatów) czy też konstytutywny (który tworzy nowe prawa i obowiązki adresatów).

Sąd Najwyższy rozstrzygając przedmiotowe zagadnienie prawne i odpowiadając na pytanie “Czy wpis odrębnej własności lokalu w księdze wieczystej na podstawie
orzeczenia sądu o zniesienie współwłasności nieruchomości ma charakter
deklaratoryjny, czy konstytutywny?”
podjął uchwałę z dnia 21.02.2008 r., sygn. akt III CZP 152/07, że
Wpis odrębnej własności lokalu w księdze wieczystej, dokonany na podstawie postanowienia sądu o zniesieniu współwłasności nieruchomości, ma charakter konstytutywny.

W konsekwencji oznacza to, że odrębna własność lokalu powstanie dopiero z chwilą wpisu jej do księgi wieczystej. Natomiast skutku powstania odrębnej własności lokalu nie spowoduje samo orzeczenie Sądu znoszące współwłasność i wyodrębniające  lokale w nieruchomości budynkowej.

Alimenty na dziecko – czy tylko do uzyskania pełnoletności?

W dniu dzisiejszym wpis z odpowiedzią na temat czy istnieje granica czasowa do kiedy dziecku przysługuje prawo żądania alimentów od rodzica. Jak wiemy nie ma sztywnej granicy kiedy wygasa obowiązek alimentacyjny rodzica wobec dziecka. Nie jest tą granicą ani osiągnięcie pełnoletności przez małoletniego, ani też osiągnięcie określonego stopnia wykształcenia. Kwestię tą rozstrzyga również orzecznictwo sądowe.

Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 14 lutego 1997 r., sygn. akt III CKN 217/97 w sprawie obowiązku alimentacyjnego Sąd uznał, że „obowiązek ten nie jest ograniczony przez żaden sztywny termin, a w szczególności – przez termin dojścia przez alimentowanego do pełnoletności. Nie jest także związany ze stopniem wykształcenia w tym sensie, że nie ustaje z chwilą osiągnięcia przez alimentowanego określonego stopnia podstawowego lub średniego wykształcenia. Jedyną miarodajną okolicznością, od której zależy trwanie bądź ustanie tego obowiązku, jest to, czy dziecko może utrzymać się samodzielnie, przy czym przyjmuje się, że nie można tego oczekiwać od dziecka małoletniego. Z tej przyczyny w odniesieniu do dzieci, które osiągnęły pełnoletność, brać należy pod uwagę to, czy wykazują chęć dalszej nauki oraz czy osobiste zdolności i cechy charakteru pozwalają na rzeczywiste kontynuowanie nauki.”

.

Podział majątku dorobkowego w sprawie o rozwód

Klienci przychodząc do kancelarii na poradę prawną w sprawie rozwodowej pytają o kwestie podziału majątku dorobkowego małżonków. Istotne jest, że warunkiem przeprowadzenia podziału majątku dorobkowego małżonków jest ustanie wspólności majątkowej bądź poprzez uprawomocnienie się wyroku rozwodowego albo poprzez zawarcie umowy o rozdzielności majątkowej. W sprawie o rozwód podział majątku dorobkowego przeprowadzany jest jedynie wyjątku, gdy nie przedłuża to sprawy rozwodowej. Zgodnie z art 58 par 3 k.r.o. na wniosek jednego z małżonków sąd może w wyroku orzekającym rozwód dokonać podziału majątku wspólnego, jeśli przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu. Zatem w sytuacji jeśli pomiędzy małżonkami istnieje spór np. co do tego co wchodzi w skład majątku dorobkowego stron czy też jaka jest wartość tych składników majątkowych Sąd nie będzie zajmował się sprawą podziału majątku dorobkowego małżonków, ale konieczne będzie wniesienie osobnej sprawy przed Sądem Rejonowym.

Podział majątku dorobkowego małżonków a zasada surogacji

Bardzo często spotykam się z pytaniami co wchodzi w skład majątku wspólnego małżonków, a co jest majątkiem osobistym. Warto zastanowić się również do jakiego majątku wejdzie przykładowo mieszkanie zakupione przed zawarciem związku małżeńskiego, a następnie zamienione na inny droższy lokal mieszkalny już po zawarciu związku małżeńskiego, tj. po powstaniu wspólności majątkowej.

Zgodnie z art 33 pkt 10 k.r.o. do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (zasada surogacji). Zgodnie z zasadą surogacji do majątku osobistego małżonka zalicza się przedmioty majątkowe nabyte w zamian za wszystkie inne składniki majątku osobistego małżonka.

Z zasadą surogacji spotkamy się na przykład w sytuacji, kiedy małżonek sprzedaje mieszkanie, które wchodziło w skład jego majątku osobistego i za pieniądze uzyskane ze sprzedaży kupuje inną nieruchomość. Zgodnie z omawianą zasadą – nieruchomość nabyta ze środków uzyskanych ze sprzedaży mieszkania wejdzie w skład majątku osobistego małżonka.

Małżonek może modyfikować zasadę surogacji. I tak nabywając dany przedmiot w zamian za środki pochodzące ze sprzedaży składnika jego majątku osobistego, może on postanowić, iż przedmiot ten wejdzie w skład majątku wspólnego. Uchylenie surogacji powinno być uwidocznione w tym samym akcie prawnym, w którym następuje nabycia danego przedmiotu.

W doktrynie prawa istnieją rozbieżności co do stosowania zasady surogacji w przypadku nabycia przez jednego z małżonków określonego przedmiotu – częściowo ze środków uzyskanych w zamian za składniki majątku osobistego, a częściowo ze środków należących do majątku wspólnego. Przewagę w tej kwestii uzyskuje koncepcja, zgodnie z którą taki przedmiot, o ile małżonkowie nie wyrażą odmiennej woli, należy przypisać w części określonej odpowiednim ułamkiem do majątku osobistego małżonka i do majątku wspólnego małżonków. Wielkość udziału będzie w tym przypadku określona proporcjonalnie do wartości użytych do jego nabycia środków z majątku osobistego (surogacja) i majątku wspólnego.

 

 

 

 

 

 

 

 

Rozwód a uregulowanie dotyczące kontaktów z małoletnim dzieckiem stron

Dziś kilka słów o kontaktach z małoletnim jako obligatoryjnym elemencie wyroku rozwodowego. Istotne jest, że elementem wyroku rozwodowego jest orzeczenie przez Sąd o kontaktach z małoletnim dzieckiem stron. Natomiast sposób uregulowana tych kontaktów uzależniony jest  od tego czy pomiędzy rodzicami istnieje w tej kwestii konflikt czy też go nie ma. Strony postępowania rozwodowego mogą samodzielnie dojść do porozumienia odnośnie częstotliwości i sposobu wykonywania prawa do kontaktów uwzględniając swoje oczekiwania oraz potrzeby małoletniego, jego rozsądne życzenia i mając ma względzie jego dobro. W tym miejscu przytoczę bardzo ważne orzeczenie SN, że: „Porozumienie małżonków o sposobie utrzymywania kontaktów z dzieckiem po rozwodzie nie zwalnia sądu z obowiązku orzeczenia o tych kontaktach w wyroku rozwodowym”.  (uchwała składu 7 sędziów z  dnia 5 czerwca 2012 r.) W sytuacji zawarcia porozumienia odnośnie kontaktów sąd zobowiązany jest przeprowadzić rozprawę i orzec w wyroku o kontaktach, a nie odwołać się w wyroku tylko do ugody wskazując ją jako  załącznik do orzeczenia Sądu.

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.