Zasiedzenie lokalu mieszkalnego

     W dniu dzisiejszym zastanowię się nad problematyką zasiedzenia nieruchomości. Bardzo często pojawiają się pytania czy możliwe jest zasiedzenie niewyodrębnionego lokalu mieszkalnego czy też jedynie wyodrębnionego lokalu.

        W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zasiedzieć nieruchomość może  jedynie posiadacz samoistny. Można to uczynić na podstawie art. 172 k.c., który stanowi, że posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Natomiast po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.

       Z komentowanego przepisu wynika zatem, że przedmiotem zasiedzenia może być każda nieruchomość – a więc nieruchomość gruntowa, budynkowa, a także lokalowa – i to bez względu na to, kto jest właścicielem tych nieruchomości. Zarówno doktryna, jak orzecznictwo Sądu Najwyższego dopuszczają możliwość nabycia prawa własności wyodrębnionego lokalu, stanowiącego już nieruchomość w drodze zasiedzenia. Sąd Najwyższy dopuszcza nawet możliwość nabycia w drodze zasiedzenia odrębnej własności lokalu w wyniku faktycznego podziału większego lokalu stanowiącego już przedmiot odrębnej własności, na mniejsze, samodzielne lokale (por. uchw. SN z 15.3.1989 r., III CZP 14/89, OSN 1990, Nr 2-3, poz. 27). Stanowisko to jednak budzi wątpliwości z uwagi na formalny wymóg stwierdzenia przez starostę kwestii „samodzielności” lokalu (wymóg ten wynika z art. 2 ust. 3 ustawy z 24.6.1994 r. o własności lokali).

      W konsekwencji zgodnie z doktryną i orzecznictwem należy dojść do wniosku, że nie jest możliwe zasiedzenie jeszcze niewyodrębnionego lokalu mieszkalnego. Można zasiedzieć bądź nieruchomość gruntową, nieruchomość budynkową ( tj. cały budynek), bądź wyodrębniony lokal mieszkalny.

Reklamy