Zasiedzenie lokalu mieszkalnego

     W dniu dzisiejszym zastanowię się nad problematyką zasiedzenia nieruchomości. Bardzo często pojawiają się pytania czy możliwe jest zasiedzenie niewyodrębnionego lokalu mieszkalnego czy też jedynie wyodrębnionego lokalu.

        W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zasiedzieć nieruchomość może  jedynie posiadacz samoistny. Można to uczynić na podstawie art. 172 k.c., który stanowi, że posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Natomiast po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.

       Z komentowanego przepisu wynika zatem, że przedmiotem zasiedzenia może być każda nieruchomość – a więc nieruchomość gruntowa, budynkowa, a także lokalowa – i to bez względu na to, kto jest właścicielem tych nieruchomości. Zarówno doktryna, jak orzecznictwo Sądu Najwyższego dopuszczają możliwość nabycia prawa własności wyodrębnionego lokalu, stanowiącego już nieruchomość w drodze zasiedzenia. Sąd Najwyższy dopuszcza nawet możliwość nabycia w drodze zasiedzenia odrębnej własności lokalu w wyniku faktycznego podziału większego lokalu stanowiącego już przedmiot odrębnej własności, na mniejsze, samodzielne lokale (por. uchw. SN z 15.3.1989 r., III CZP 14/89, OSN 1990, Nr 2-3, poz. 27). Stanowisko to jednak budzi wątpliwości z uwagi na formalny wymóg stwierdzenia przez starostę kwestii „samodzielności” lokalu (wymóg ten wynika z art. 2 ust. 3 ustawy z 24.6.1994 r. o własności lokali).

      W konsekwencji zgodnie z doktryną i orzecznictwem należy dojść do wniosku, że nie jest możliwe zasiedzenie jeszcze niewyodrębnionego lokalu mieszkalnego. Można zasiedzieć bądź nieruchomość gruntową, nieruchomość budynkową ( tj. cały budynek), bądź wyodrębniony lokal mieszkalny.

Reklamy

Egzekucja kontaktów z dzieckiem

          Do niedawna egzekwowanie kontaktów z małoletnim dzieckiem w sytuacji nie wykonywania wyroku Sądu przez osobę, pod pieczą której dziecko pozostaje (najczęściej matkę) było utrudnione.

         Jednakże ustawodawca po wyroku ETS z dniem 13.08.2011 r. wprowadził do kodeksu postępowania cywilnego pewne zmiany. Po nowelizacji kodeksu jeżeli osoba, pod której pieczą dziecko pozostaje, nie wykonuje albo niewłaściwie wykonuje obowiązki wynikające z orzeczenia albo z ugody zawartej przed sądem lub przed mediatorem w przedmiocie kontaktów z dzieckiem drugiej strony to sąd opiekuńczy, uwzględniając sytuację majątkową tej osoby, zagrozi jej nakazaniem zapłaty na rzecz osoby uprawnionej do kontaktu z dzieckiem oznaczonej sumy pieniężnej za każde naruszenie obowiązku kontaktu z małoletnim dzieckiem.

          Natomiast jeżeli osoba, której sąd opiekuńczy zagroził nakazaniem zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej nie wypełnia nadal swego obowiązku,wówczas sąd opiekuńczy nakazuje jej zapłatę należnej sumy pieniężnej, ustalając jej wysokość stosownie do liczby naruszeń kontaktów z małoletnim dzieckiem. Ponadto należy pamiętać, że prawomocne postanowienie sądu, w którym nakazano zapłatę należnej sumy pieniężnej, jest tytułem wykonawczym bez potrzeby nadawania mu klauzuli wykonalności.

Sąsiad zalał mi mieszkanie – odpowie na zasadzie winy czy ryzyka?

         Do chwili obecnej w prawie cywilnym istniał spór czy sąsiad, który zalał mieszkanie sąsiadowi na niższej kondygnacji odpowiada na zasadzie winy z art 415 k.c. czy też na zasadzie ryzyka z art 433 k.c. W ostatnim czasie przesądziła tą sprawę uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 19.02.2013 r., sygn. akt III CZP 63/2012 zgodnie z którą  przepis art. 433 k.c. (zasada ryzyka) nie ma zastosowania do odpowiedzialności za szkodę polegającą na zalaniu lokalu położonego niżej z lokalu znajdującego się na wyższej kondygnacji. Zatem, by sąsiad, który zalał mieszkanie mógł ponieść odpowiedzialność odszkodowawczą za szkody wyrządzone zalaniem mieszkania należy udowodnić mu winę.

Pozew o ustalenie nieważności czynności prawnej

         W dzisiejszym wpisie postaram się omówić instytucję unieważnienia umowy na przykładzie umowy sprzedaży nieruchomości, gdzie osoba będzie starała się o odzyskanie tej nieruchomości z powodu nieważnie zawartej umowy. Unieważnienia takiej umowy można domagać się na podstawie art. 189 k.p.c. w drodze powództwa o ustalenie nieważności czynności prawnej (pozew o ustalenie nieważności umowy sprzedaży nieruchomości). Dopiero po ustaleniu przez Sąd wyrokiem nieważności zawartej czynności prawnej sprzedaży nieruchomości powstaje  uprawnienie do żądania wydania rzeczy, jeśli osoba władająca gruntem nie uczyni tego dobrowolnie, wówczas można to uczynić w drodze powództwa windykacyjnego o wydanie rzeczy na podstawie art. 222 k.c.

         Zgodnie z art. 189 k.p.c. powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Zatem w pozwie wnosimy o ustalenie przez Sąd, że umowa sprzedaży nieruchomości zawarta w dniu D.M.R. przez XY z YZ w formie aktu notarialnego przed notariuszem ZŻ w ŻŹ jest nieważna.

          Kwestię nieważności czynności prawnej reguluje art. 58 k.c. Zgodnie z tym przepisem. czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Z kolei art. 58 § 2. k.c. stanowi, że nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Egzekucja alimentów dla małoletnich od dłużników zagranicznych

         Bardzo często zdarza się, że mimo wyroku Sądu  w zakresie alimentów na dziecko wiele trudności rodzi egzekucja tych świadczeń, zwłaszcza wśród  dłużników zagranicznych. Istotne jest, że uchylanie się od świadczeń alimentacyjnych przez dłużnika jest przestępstwem uregulowanym w art. 209 k.k. Ponadto pozycję wierzycieli alimentacyjnych reguluje polskie ustawodawstwo krajowe i zagraniczne. W celu egzekucji alimentów od dłużnika zagranicznego konieczne jest złożenie wniosku wraz z dokumentami do sądu okręgowego według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej do alimentów. Dodatkowo należy wskazać miejsca zamieszkania lub pobytu dłużnika alimentacyjnego. W razie niewskazania tego adresu egzekucja alimentów zagranicą staje się  praktycznie niemożliwa zwłaszcza, że np. we Francji nie ma obowiązku meldunkowego.

        Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wprost wskazuje, że egzekucja alimentów jest bezskuteczna, jeśli w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano od dłużnika pełnej należności alimentacyjnej albo nie można ustalić adresu zamieszkania dłużnika na terenie Polski. Uprawnienie do złożenia wniosku do sądu okręgowego w celu prowadzenia egzekucji zagranicznej przysługuje w sytuacji stwierdzenia bezskuteczności egzekucji przez komornika w Polsce. Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie o bezskuteczności egzekucji. Jednocześnie w takiej sytuacji wierzyciel alimentacyjny może wystąpić do funduszu alimentacyjnego o świadczenie, które obecnie wynosi 500 zł na jedno dziecko. Są to koszty, które pozwolą egzystować dziecku do czasu znalezienia dłużnika zagranicą i ustalenia jego sytuacji materialnej.